Forums

De film ‘Videodrome’ uit 1983, geregisseerd door David Cronenberg, vormt de basis voor het volgende bericht, maar houd er rekening mee dat ik de term ‘Videodrome’ ook gebruik om de aard van onze ‘mediasfeer’ zelf te beschrijven… we leven in een ‘Videodrome’-achtige wereld van onderling verbonden media, een wereld die duidelijk steeds meer wordt overspoeld door elektronische media. Media zijn op zichzelf een zeer reële uitbreiding van de feitelijke geest en het lichaam van de mens... fysiek, fysiologisch, psychologisch en spiritueel. De uitvinding van het wiel verschafte de mens een uitbreiding van zijn fysieke lichaam, een verlengstuk van zijn voet, en op dezelfde manier leidde de uitvinding van wapens (bijvoorbeeld het vuurwapen) tot een uitbreiding van de fysieke vuist. Videodrome kwam uit rond dezelfde tijd dat er een paradigmaverschuiving plaatsvond binnen de televisiemedia… de opkomst van videospelers en -recorders in de huiskamer, een fenomeen dat niet over het hoofd mag worden gezien of zomaar terzijde mag worden geschoven. Het idee dat mensen toegang zouden krijgen tot film- en televisiemedia en konden putten uit een enorme bibliotheek aan inhoud, was een volstrekt revolutionair idee en het veranderde het audiovisuele landschap volledig. In Videodrome werden (de toen al bijna verdwenen) videocassettes in het ‘Betamax’-formaat als rekwisieten gebruikt... de strijd tussen VHS en Betamax woedde op dat moment nog in alle hevigheid. Als Videodrome slechts een paar jaar later was gemaakt, dan denk ik persoonlijk dat het gebruik van ‘Betamax’ niet zou hebben gewerkt… Ik noem dit om aan te tonen dat Videodrome het ‘bewustzijn’ precies midden in de formaatoorlog zelf raakte en daardoor precies in het hart van het fenomeen van de videorevolutie van die tijd stond. Zelfs in de jaren vlak voor de opkomst van videorecorders… was er op veel plaatsen nog geen 24-uurs televisie (ik kan me herinneren dat de uitzendingen voor middernacht werden stopgezet en dat er ’s ochtends vroeg nauwelijks of geen televisie was) of 24-uurs nieuws, enzovoort. Pas halverwege de jaren tachtig verschenen in het Verenigd Koninkrijk (in de VS al eerder) de eerste ontbijtprogramma’s en uitzendingen die tot na middernacht doorliepen. Natuurlijk lijkt dat allemaal misschien wel oude geschiedenis in vergelijking met de huidige ‘mediasfeer’, maar het is echt recente geschiedenis... de snelheid van de technologische veranderingen doet het misschien lijken alsof het eeuwen geleden is. Uit de voorgaande tekst... kunnen we dus opmaken dat het ‘bewustzijn’ van de gemiddelde persoon (in de loop van de tijd) steeds meer zou worden blootgesteld aan en ondergedompeld in een zich ontwikkelende en uitbreidende ‘elektronische media-arena’.   Hoe dan ook... Wat ik hier heb geprobeerd aan te tonen, is dat we al in een wereld leven waarin ‘virtualiteit’ (op enorme industriële schaal) de ‘realiteit’ heeft verdrongen… en dat degenen met een krachtige greep op de ‘mainstreammedia-organen’ (in feite bedrijfsmedia, gecontroleerd door de bloedlijnen en hun poortwachters) beschikken over een krachtig instrument om de ‘groepsgeest’ te beïnvloeden en te beheersen… dit gebeurt zowel in openlijke zin als in verborgen (subliminale) zin. Het belangrijkste kanaal voor deze programma’s lijkt te lopen via ‘sci-fi-, horror- en fantasy’-elementen enzovoort... maar niet uitsluitend. Deze machthebbers lijken ook over uitgebreide kennis te beschikken van de werking van de menselijke geest, en hun ‘mysteriereligie met priesterlijke machtspraktijken’ lijkt (op een nauwelijks verhulde manier) enkele van deze aspecten in de media te hebben verweven, en dit bovenop ‘onderling verbonden wereldwijde programma’s’ die de ‘oorlog tegen het terrorisme’ hebben gezaaid en ontwikkeld. We zouden dit alles misschien een vorm of soort hersenspoeling kunnen noemen... laten we zeggen dat er eerder en nog steeds ‘massale subliminale trojaanse paarden’ zijn gelanceerd in het ‘groepsbewustzijn’ (een soort systeem dat memes produceert en repliceert via de mainstream media) en dat deze niet louter in een abstracte, op zichzelf staande betekenis functioneren, maar als onderdeel van een groter thematisch mozaïek (een ‘sublimi-sfeer’, zo je wilt)... dat zich letterlijk lijkt uit te strekken over het gehele spectrum van mainstream tv en film (evenals gedrukte media, nieuws, strips enz.). Wanneer je daadwerkelijk naar een mediastuk (bijvoorbeeld een film of tv-programma) kijkt in zijn op zichzelf staande betekenis... valt er eigenlijk heel weinig uit te halen, te begrijpen of te waarderen in het licht van wat ik zeg. Wanneer je het ‘gerelateerde grotere geheel’ gaat groeperen en in elkaar puzzelen, kun je zien dat er een schijnbare dynamiek aan het werk lijkt te zijn (bij gebrek aan een betere omschrijving)... een dynamiek die schijnbaar functioneert door het samenspel en de onderlinge verbondenheid van acteurs/archetypen/thema’s/subliminale boodschappen/filmmakers/studio’s/kabbalistische herhaling/beeldtaal/mysteriereligie enzovoort, en hoe deze allemaal met elkaar in verband staan en elkaar overlappen... er lijkt een ‘syntaxis’ in te zitten, een taal als je wilt. In zekere zin is dit ook een vorm van ‘subliminale patroonherkenning’ waar ik me mee bezighoud, en naarmate je vordert, zou je je vrij gemakkelijk in dit concept moeten kunnen vinden, maar je eigen kennis en begrip van de specifieke media-elementen die ik behandel, zullen hierbij een rol spelen. Later zal ik het verhaal „Tlön, Uqbar, Orbis Tertius“ van Jorge Luis Borges noemen; wellicht kun je de ideeën in dat specifieke boek waarderen en fungeert het misschien als een redelijke analogie voor wat ik bedoel... in de breedste zin van het woord. Het menselijk brein heeft de neiging om beelden en geluid op een ‘mozaïekachtige’ manier in zichzelf op te slaan en weer te geven (misschien vergelijkbaar met de harde schijf van een computer), en als we de ‘Videodrome-mediasfeer’ (een enorme mediazee waarin we toegang hebben tot kleine stukjes van het geheel, maar met een cumulatief effect) op dezelfde manier bekijken… zou dit het hopelijk begrijpelijker maken. Ik weet zeker dat jullie je allemaal wel eens schijnbaar willekeurige beelden in gedachten hebben voorgesteld die je innerlijk met je ‘innerlijke oog’ ziet, en ik weet ook zeker dat jullie allemaal wel eens willekeurige ‘geluiden’ in gedachten hebben gehoord (zoals je het geluid van iemands stem voorstellen) en dat die ‘auditief’ zijn weergegeven via het ‘innerlijke oog/de hersenen’. Denk aan een acteur, bijvoorbeeld Al Pacino... het feit dat ik hem noem, leidt tot een geïnternaliseerd ‘mentaal beeld’ van hem (maar zonder directe prikkel van het fysieke oog) en misschien ook aan hoe hij klinkt, ook al is er geen ‘geluidsprikkel’ via het oor gebruikt!   Dit bericht is opgedragen aan Michael A. Hoffman, onderzoeker op het gebied van ‘cryptocratie’. Gr E